Lake Manyara National Park: de thuis van de tseetseevlieg

onverwachtse-reismomenten-liefde-voor-reizen-tanzania

onverwachtse-reismomenten-liefde-voor-reizen-tanzania

Lake Manyara Nationaal Park ligt vlak voor de grote Rift Vallei in Tanzania. Reisbrochures springen gretig op de quote van Ernest Hemingway om het park te omschrijven: “the loveliest I had seen in Africa”. De filosofie van het park luidt: “voeding voor de ziel, troost voor het hart, inspiratie voor de geest”. Touroperators beloven meer dan 400 vogelsoorten, boombeklimmende leeuwen, unieke vergezichten en een “microkosmos” van alle leven op de savanne. Met dat plaatje voor ogen verschijn ik met jeep, chauffeur en een koppel vijftigers voor de ingang van het park.

Rangers spuiten de jeep eerst van binnen en van buiten vol met liters stinkende insecticide. Ik frons mijn wenkbrauwen. Waarvoor is dat nodig? Wel, in het park vonden we geen boombeklimmende leeuwen, maar wel hordes tseetsee vliegen nijver op zoek naar bloed van varkensachtigen en buffels. Maar voor bloed van homo sapiens schuiven ze eveneens met plezier de poten onder tafel. Goed, denk ik. Ook tseetseevliegen maken onderdeel uit van die beloofde “microkosmos” van het leven op de savanne. Op dat ogenblik zweeft één van die vliegen onze jeep in. De vrouw van het koppel vijftigers in de jeep panikeert en gilt: “ze brengen slaapziekte over!”. Ze begint wild in het rond te meppen. Haar elleboog belandt zo per ongeluk tegen het linkerkaakbeen van haar echtgenoot. De man wrijft misnoegd met zijn ene hand over zijn kaakbeen, en wist zweetdruppels met zijn andere. De hitte en de vochtigheid persen water uit ons lichaam. Kledij zuigt zich vast aan ons vel.

Maar zweetdruppels worden zweetbeken wanneer we een schaduw over onze jeep zien vallen. Een oude knorrige olifant kijkt naar ons, hij flappert met zijn oren. Volgens de paniekerige dame gaat hij onze jeep op zijn dak leggen. De gids zegt ssssjt. De tseetseevlieg bzzzz. De olifant gromt. De dame bidt. De echtgenoot mort. Waarlijk: dit is een leuke safari. De oude olifant kijkt verstoord naar die vier irritante naakte apen in een blikken doos. Vanavond zal het koppel zich afvragen waarom ze tweemaal 500 € van hun bankrekening hebben gehaald voor deze driedaagse safari. Zo kan het dus gaan. Je verheugt jezelf op de safari van jouw leven en eindigt met gevechten tegen tseetseevliegen, een echtelijke ruzie in een hammam zonder koelbad, onderbroken door de schrik van jouw leven wanneer je in de puppillen kijkt van het grootste dier van de Afrikaanse savanne. En ik zie de dame net zoals Alain De Botton denken: “ik had er iets ander van verwacht”.

 

Auteur: Jan Fransen
Weblog: www.reizenginderachter.com
Facebook: www.facebook.com/reizenvoorbijdeverbeelding

 

Reageer op dit artikel
  1. Auteur

    Ik ben Jan Fransen. In 2015 staat de teller op honderd reizen in vijftig landen. Beroepshalve ondersteun ik ontwikkelingslanden in hun inspanningen om de kwaliteit van hun onderwijs te verbeteren. Maar ook in mijn vrije tijd reis ik, en ik schrijf over reizen, vooral minder bekende bestemmingen. Ik ga dansen (latino) en wandelen, een glas wijn drinken met vrienden en een boekje lezen in een gezellige zaak waar kwaliteitsespresso de neus prikkelt. Ik apprecieer optimisme, vrolijkheid, relativeringsvermogen en humor. Van negativisme, gelatenheid, dweperij en cynisme word ik moe.